امروز: دوشنبه 26 آذر 1397 برابر با 17 دسامبر 2018

دوران برزخ بازنشستگان

دوران برزخ بازنشستگان
حسن اشجعی

این روزها شورای عالی کار در گیرودار تعیین حد اقل دستمزد کارگران برای سال آینده است، دستمزدی که به طور طبیعی باید  تامین کننده قدرت خرید این قشر در برابر رشد نجومی  قیمت ها ودرنهایت ایجاد تعادل در برابر تورم باشد.                         
تجربه سال های گذشته نشان داده است علی رغم چانه زنی های نمایندگان کارگران در شورای عالی کاربرای دستیابی به رقمی برای حفظ تعادل بین درآمد وهزینه زندگی کارگران، نظرات نمایندگان کارفرمایان ودولت در تعیین حداقل دستمزد نافذ بوده است.

 


رقمی که به هیچ وجه با واقعیت منطبق نبوده وخیلی پایین تر از تورم وهزینه ها مصوب وتکلیف شده است. به این ترتیب ارمغان چرتکه اندازی شورای عالی کار چیزی جز کاهش قدرت خرید وافزایش فاصله طبقاتی نبوده است وبه تعبیری شورای عالی کار سال هاست که بدهکار قشر شریف وزحمتکش کارگران است وباید برای پاک کردن حساب خود با کارگران پرده را کنار زده ووبا نگاه انسانی ،اخلاقی ومنطقی در صدد جبران تصمیم های اشتباه خود در سال های گذشته برآید.
طی این سال ها با تصمیمات شورای عالی کار علاوه بر کارگران زحمتکش که در تامین معیشت خود با مشکل  مواجه هستند،قشر دیگری به نام بازنشستگان که در تعیین دستمزد تابعی از تصمیمات دولت وشورای عالی کار هستند بار کسری دستمزد دوران اشتغال خودرا در این دوره نیز به دوش می کشند،آن هم با شرایطی بدتر!  
دوران بازنشستگی که در بیشتر کشورها از آن به عنوان دوران طلایی نام برده می شود ،متاسفانه در کشور ما بیشتر شبیه دوران برزخ است.دورانی که بازنشستگان با بیش از 30 سال خدمت  یک باره با کاهش شدید درآمدی مواجه شده ومی بایست برای تامین حداقل های زندگی دوباره روانه بازار کار شود.برای مثال تعیین میزان عیدی که ظاهرا افراد شاغل وبازنشسته  همه به طور یکسان از آن برخوردار می شوند،اما دلتمردان غافل از اینکه افراد شاغل در زمان اشتغال  به شکل های مختلف مانند اضافه کاری،حق ماموریت، پاداش های فصلی، مزایا های نقدی وغیر نقدی وپاداش های آخر سال برخوردار  هستند،اما بازنشستگان از سرکرم تصمیم دولتیان با اندک افزایش حقوق در ابتدای سال بدون دریافت پاداش های مرسوم دوران اشتغال، به زندگی مشقت بار ومالامال از شرمندگی در میان خانواده ادامه می دهند.
این بی عدالتی وتبعیض نیست،زمانی که بازنشستگان باید به پاس سال ها تلاش وزحمت مورد تجلیل وتفقد قرار بگیرند وآنها این دوران را با آرامش خیال به تفریح وگردش بپردازند ودر کنار خانواده از زندگی لذت ببرند متاسفانه نه تنها او رابه امان خدا رها می کنند بلکه حقوقش در رقابت با تورم وهزینه های زندگی سیر نزولی می یابد.وباید  برای تامین بخشی از هزینه زندگی به هر کاری تن دهد تا بتواند سرش را در میان خانواده قدری بلند نگه دارد.
کجایند آقایان مسئول که خود را فقط یک روز جای بازنشستگان قرار دهند تا زندگی این قشررا آنطورکه هست لمس ودرک کنند و آنگاه که بر مسند قدرت وتصمیم گیری قرار می گیرند تصمیمی مبتنی بر واقعیات بگیرند؟! 

اضافه کردن نظر


حالت های رنگی